De Belgische Apenkaste

Dit is het eerste van een reeks artikels over discriminatie en racisme in de Belgische maatschappij en voor een leeuwendeel in schoolgemeenschappen waar de meest kwetsbaren onder ons worden bedreigd: kinderen. Niet toevallig is ons hoofdpersonage een kind van Afrika dat "geluk" had om naar België te komen op een leeftijd klaar voor zijn eerste schoolervaringen. In tegenstelling tot de maatschappij die deze jongen bestempelt als een boefje verkies ik hem onze held te noemen omdat hij tegen alle Belgische kansen in toch is geraakt waar hij vandaag staat.

Laten we een kijkje nemen naar het leven van onze held. Surrealistisch zijn de aap imitaties door volwassen autochtone Belgen. De eerste keer in het "Café aan het Treinstation" werd ik met verstomming geslagen door een volwassen man die apengeluiden maakte naar onze held alsof de na-aper een reactie verwachtte van onze held. Ik vermoed dat onze held de man negeerde omdat hij niet in staat was de apengeluiden van de aap te ontcijferen. Ik hou van de omgedraaide ironie: wie is de echte aap in deze gebeurtenis?

De tweede keer in het “Café aan de Kerk” keerde een inheemse magere man zich naar ons en maakte gedurende een behoorlijke tijd apenbewegingen nadat onze held, zijn moeder, ikzelf en enkele vrienden neerzaten. Minder met verstomming geslagen dacht ik enkel: had ik maar mijn camera bij me om deze nog steeds surrealistische scene op te nemen.

Het is een gezegde dat goede vrienden zijn met de mensen uit je buurt geluk brengt. Echter niet in dit geval. Het is een nogal lang verhaal dat zijn toppunt bereikte met een man en zijn vrouw die onze held in zijn en ons bijzijn zwaar uitscholden met en ik citeer de man: "Zwarte aap", met spot "Moet ik hem soms een witte aap noemen?" en "Ik ben nen racist en dan?". En ik citeer zijn vrouw: "Wij leren dat van uwen zwarten aap.", "In de jungle moette wonen." en "In de jungle, in de bomen.”.

Deze man en zijn vrouw kloegen eveneens over onze held bij de schooldirecteur van onze held en hun zoon. En raad eens wie werd afgeschilderd als de schurk door de schooldirecteur: onze held. Gedurende de voor het laatsgenoemde doel speciaal georganiseerde samenkomst op het einde van het schooljaar hoor ik de schooldirecteur nog duidelijk zeggen: "Hij zal nooit slim worden.". Hoe arrogant. Vandaag vraag ik me nog steeds af of Belgische schooldirecteuren geloven dat zwarte kinderen apen zijn? Eén zaak weet ik zeker: veel schooldirecteuren in België werden niet aangesteld vanwege hun ethiek. Deze directeur is niet de uitzondering. Ik zal jullie over meer feiten vertellen in latere artikels.

Het blijkt dat het apenbeeld in de Belgische maatschappij populair is om Afrikanen zwaar te beschimpen. Het scheldwoord makak wordt eveneens frequent gebruikt met dit doel. Het is zeker niet het enige racistische thema om te krenken. Chocolade wordt nog veel frequenter gebruikt en is helemaal niet zo onschuldig als op het eerste zicht zou lijken.

Alles bij elkaar zeer bedroevend voor een maatschappij die over zichzelf beweert dat ze uitermate pluralistisch, democratisch en rechtvaardig is. Laat schijn u niet bedriegen! De typisch katholieke, burgerlijke en politieke schijnheiligheid die werd toegepast op sexueel kindermisbruik wordt ook toegepast op discriminatie en racisme in België.

Indien u op de hoogte wil blijven over nieuwe artikels in deze serie zend dan a.u.b. een e-mail naar news@tumia.org met als onderwerp "De Belgische Apenkaste” nieuwsbrief en voeg uw e-mailadres toe.

U bent vriendelijk uitgenodigd de onderstaande hyperlinken te proberen om te luisteren naar Bob Marley die over discriminatie en racisme en wat eraan te doen zingt in deze tijdloze en waarachtige liederen.

Het artikel ”De Belgische Apenkaste” werd geschreven door Paka Small.