De Belgische Chocoladekaste

Een eerste school maakte zich trots dat het een walhalla zou zijn voor elk kinderhart. Dan toch niet voor dit ene Afrikaanse kinderhart dat bewust, systematisch en in groep werd uitgelachen en gepest het meest frequent met de scheldwoorden chocla, choclamousse, choclareep, … . De makak, stront, neger, ocmw profiteur, … beschimpingen zullen gezien de titel achterwege worden gelaten in dit artikel. Schrijnend en zorgwekkend is de houding van de directie, onderwijzend personeel, zorgjuffrouwen en leerlingenbegeleiding tegenover dergelijke ontaarde situatie zoals o.a. bleek bij een eindejaarscomité van deze “professionelen” uit het onderwijs speciaal samengebracht ter verwijdering van het Afrikaanse kinderhart uit de school. De racistische pesterijen werden zoals gewoonlijk geminimaliseerd o.a. met het argument dat een kind met een handicap soms ook wordt beschimpt en daar overweg mee kan. Wauw en dat argument moet deze pesterijen vergoelijken? Wat er bovendien niet wordt bijverteld is dat ingeval van een handicap het kind wellicht wel degelijk in bescherming wordt genomen en de pesters aangepakt. Niet voor dit Afrikaanse kinderhart dus. Uiteindelijk werd dit kinderhart door de professionelen voor elk incident, geregeld op basis van leugens, met 100% schuld beladen en elke pesterij tegen hem gewoonweg niet vermeld of geminimaliseerd met uiteindelijk slechts één doel op het oog: verwijdering van het kind waarrond de incidenten zich concentreren en die aldus de geviseerde vogel voor de kat wordt.

In een tweede school werd dezelfde uitsluitingstechniek uit de kinderharten school toegepast. Dit mag blijken uit o.a. de volgende uitspraak van een zorgjuffrouw aldaar: “Wanneer hier een kindje chocolade wordt genoemd, vertel ik dat chocolade lekker is en lachen we eens goed.” Yeah doen alsof de racistische beledigingen een goede zaak zijn zal het racisme wel een halt toeroepen - maak dat de kat maar wijs. Niet dus. Samen met elk mogelijk argument ter minimalisatie werden racistische en andere pesterijen schering en inslag. Dezelfde systematiek werd bewust in gang gezet. Het Afrikaanse kinderhart werd tegenover de pesterijen aan zijn lot overgelaten en bovendien geviseerd zodat, wanneer mogelijk, de schuld van incidenten voor 100 procent in zijn schoenen werd geschoven met uiteindelijk slechts nog één doel voor ogen: verwijdering van het ongewenste kind.

In een derde school in essentie dezelfde racistische modus operandi. Op deze school was het o.a. toegelaten dat éénzelfde jongen trimesterslang de chocolade beeldspraken mocht botvieren zodat hij uiteindelijk zelfs côte d'or als racistische belediging uitvond. En fysiek geweld en intimidatie door een groep scholieren was op deze school ook geen probleem.

Ook buiten de scholen op straat kan de chocolade niet ontbreken. Zo hebben notoire racistische broers uit onze wijk ons Afrikaans kinderhart, zijn jongere broer en Afrikaanse vrienden ooit gewaarschuwd voor smeltgevaar. En zeer schrijnend voor de mate waarin de chocolade pesterij in onze maatschappij, scholen en gezinnen is ingebed is de volgende uitspraak van een kleuter in onze straat: “Kijk daar staan de chocolaatjes.”

Voor al diegenen die het nog altijd niet hebben begrepen of niet willen begrijpen in het bijzonder de “professionelen” uit het onderwijs. Elke van de talrijke minimalisaties en ontkenningen van chocolade beschimpingen is er één teveel en leert de kinderen respectloosheid en pestgedrag aan. Het chocolade gedoogbeleid zet de deur wagenwijd open voor racisme bij de jeugd en ook de allerjongsten.

Indien u op de hoogte wil blijven over nieuwe artikels in deze serie zend dan a.u.b. een e-mail naar news@tumia.org met als onderwerp "De Belgische Apenkaste” nieuwsbrief en voeg uw e-mailadres toe.

U bent vriendelijk uitgenodigd de onderstaande hyperlinken te proberen om te luisteren naar Bob Marley die over discriminatie en racisme en wat eraan te doen zingt in deze tijdloze en waarachtige liederen.

Het artikel ”De Belgische Chocolade Kaste” werd geschreven door Paka Small.